Yalnızlığımın Mutluluğu

136 nolu perondan binmiştim Her hangi bir sefer saatiydi Yalnızlığımın mutluluğuna gitmek için Önemsiz geçen saatlerin ardından gelmiştim Yalnızlığıma Girişinde adına bile bakmadığım otelde 201 nolu otel odasında Çıkartmıştım bavulumdan Tüm yazgımı ve yaşanılmışlıklarımı Onları bir kenara koymuştum ve Ben olmak için Alabildiğine uzaklık ve yalnızlığı bekliyordum İçimden gelen bir his beni Tanrının yalnızlığına itiyordu Galiba başarmıştım Yalnızlığı yaşamayı Dönüş zamanıydı artık Bantta oturuyordum ve karşımda Geri dönüş otobüsüm duruyordu Boş koltuklar vardı Ve sonra uğurlamaya başladım Tüm ruhlarımı Yalnızlığımın ruhunu Karamsarlığımın ruhunu Kavgamın ruhunu Ve daha nicesini Hepsi birer birer oturuyordu koltuklarına Bense dışardan onlara bakıyordum Sadece beni bırakıyordum orada Ne yazgımı ne de yaşanılmışlıklarımı Koymuştum bavuluma Yanımda sadece boş bir bavulla bırakıyordum kendimi Sefer saati önemsiz bir otobüsle gönderdim Tüm ruhlarımı Ve çok sonra öğrendim ki Her ruhumu bir durakta bırakmışlar Ve ben şimdi Kendimden uzakta her yerdeyim