Sen Artı Ben Eksi

Bir esrarlı şarkı nağmesi incisiydi sözlerin Duyduğum da, en şiddetli zelzeleyle sarsılırdım. Masmaviydi, gökyüzünü kıskandıran büyülü gözlerin Cellâdımdı, darağacından hatırına gönüllü asılırdım. Çabalayan umutlu dalgalarla yaklaştın Hislerimi ilintilerken göçmen kuşlarına En yakın olduğumuz ân birden uzaklaştın Uzak bir kıyı kaldım bakışlarına Kurak bir duygu yumağıydı hasretim Şimşeklerin okşamasına uçkundu Gönlüm sevgisiz öksüzdü, yüreğim aşksız yetim İhtiyacımı sonbahar rüzgârları yutkundu. İstediğim zaman görünmezdin Gitmezdin istemediğim zaman İçimin küllerini yakmaya erinmezdin Aman dilediğimde etmezdin aman. Hangi duygu tohumun sevdayı yeşertecek İçimde beklentiler girdaplara dönüştü Kalbimdeki yangına bir gülüşün yetecek Ne yazık sensizlik her şeyimi yoksunlukla bölüştü. Senler hep artı, benler hep eksiydi Ben sende eksildikçe sen bende arttın Düşler yalancı, hayaller aksiydi Işığı içimin, söndü mü, sen mi karartın?