Senin İçin Ağlamayalı

Ayrılmaya ve unutmaya ilk defa karar verdiğim zamandı son ağladığım, senin için… bir film şeridi gibi geçerken yaşadığımız her şey ve canım parça parça koparken gözlerimden. aslâ gözlerine bakmayacak ve tutmayacaktım ellerinden. Gidecek ve dönmeyecektim geriye de bir daha da - oysa sendin tek sebep ölümüme de yaşamama da! Her yerim titremeye başlamıştı buluştuğumuz zaman… - korku ve heyecandan! Ne yapacağımı bilemez hâldeydim. Elim, ayağım dolaşmıştı bir şeyler söylemek istediğimde, söyleyemedim, cesâretim kalmamıştı! Vedâ sözü söylemek… birdenbire… ne kadar zormuş meğer. detâ duyularım sağırlaşmış, duygularım göçmüştü… Senin de bir şeyler söylemene, ya da sormana izin vermeyecektim. Sorgulayan ve yargılayan bakışların karşısında inan bir hayal gibiydim ve bütün dinamiklerim çökmüştü. Bir zamansız ayrılık çığının yüreğimden kopuşunun son görüntüleri gibiydi suskunluğun! Öylesine etkilenmiştim ki -yaşadığım sürece gözlerimden hiç gitmedi mahzunluğun! O ân öldürseydin, ya da ölseydim, gam değildi inan! Çıldıracak gibi olurum ne zaman aklıma gelse sebep olduğum yoksunluğun. Senin için ağlamayalı taşlaştı, kıraçlaştı kâlbim hissiz, ıssız biri oldum! Ve artık hiçbir gözde filizlenmiyor… hiçbir bakışta boy vermiyor sevgim! detâ kendi kıraçlığımda kayboldum! Senin için ağlamayalı canım darmadağın yüreğim bin bir pişmanlık ve bin bir hasret yamalı!