Ozan

Bir bağ, Bu dünya ile sonraki arasında; Susayanlar için, bir tatlı su havuzu; Bir dikili ağaç Güzellik ırmağının kıyısında dileyen aç kalplere olgun meyveler sunan Umutla şakıyan bir kuş Konuşmanın dallarında Bedenleri duyarlılıkla dolduran ezgilerek söyleyerek Yükselip Cennetleri dolduran Bir beyaz bulut gökyüzünde Ve sonra cömertlik saçan Hayat'ın kırlarındaki çiçeklere bir melek Tanrılar'ın gönderdiği insanlara tanrıların yollarını öğretsin diye Asrarte'nin yağla doldurduğu Karanlığa yenilmemiş Işıması gizlenmemiş bir ışık apollo'dan saçılan Tek başına Basitliği giyinmiş Ve duyarlılıkla beslenmiş Doğa'nın koynuna oturmuş, yaratmayı öğrenirken Ve ruhun inişini beklerken Gecenin sessizliğine uyanmış. Duygu bahçesine gönlünün tohumlarını ekmiş bir çiftçi İnsanlar götürür ürününü toplanacağı ambara Ozan'dır o insanların o yaşarken kulak vermedikleri Ve ayrılınca dünyadan, kendi cennetine gideceğini bildikleri İnsanların küçük bir gülüşü bile sakındığı şeyleri arayan O'dur; Onun nefesleri yükselip, güzelliğin canlı hayaliyle gökkubbeyi doldurur. Oysa insanlar, ondan yiyeceği ve sığınağı sakınır. Ne zamana kadar, ey insan, Ey varlık, ne zamana kadar Onur evleri kuracaksın onlara Kanla yoğrulmuş topraktan Ve sana barış ve rahatlık sunanlardan kaçınacaksın? Ne zamana kadar öldürmeyi öveceksin Ve baskı boyunduruğu altında boyun eğenleri? Ve unutacak mısın, günlerin görkemini görmen için Karanlığa ışık saçanları? Onlar ki sırlar içinde yaşarlar Senin erişemeyeceğin o mutluluk ve keyfiyle Ve siz ey ozanlar Bu hayatın hayatları: Fethettiğiniz yılları İnsanların zalimliğine karşın Ve bir defne dalı kazandınız Aldatmanız dikenlerinden Siz, gönüllerin üstünde bağımsızsınız Ve sonsuz olacak sizin krallığınız