غزل شمارهٔ ۱۴

ز تیغش چاک شد دل چون نهان سازم غم او را گریبان پاره شد گل را کجا پنهان کند بو را سپهر دون در فیض آنچنان بسته است از عالم که سیلاب بهاری تر نمی سازد لب جو را سخن در هر زبان بی زحمت تعلیم می گوید اگر طوطی ببیند یک ره آن چشم سخنگو را به کنج گلخنم نه بستری باشد نه بالینی چو خاکستر به اخگر می نهم پیوسته پهلو را ز رسوایی به عالم عیب من شد فاش و آسودم که دیگر در حق من هیچ حرفی نیست بدگو را نروید سبزه از هرجا نمکزاری ست حیرانم که خط چون سبز و خرم می کند لعل لب او را به زاری کام دل حاصل توان کردن کلیم اما مقید همچو بلبل گر شوی یار تنک رو را