غزل شمارهٔ ۱۴۲

دگر بهار چمن را چه دلگشا کرده ست شکوفه بر سر سبزه نثارها کرده ست چمن ز لاله و گل آن چنان که آب روان اگر گذشته از آن روی بر قفا کرده ست چنین که چوب قفس پر گل است بلبل را غریب ساخته صیاد اگر رها کرده ست نه از ترانه ی بلبل شکفته گل در باغ که بهر کسب هوا غنچه سینه وا کرده ست چه عقده ها که ز خاطر گشوده غنچه ی گل بهار بین که گره را گره گشا کرده ست چو بی می است از آن ساغر سفالین به چه شد که نرگس جام خود از طلا کرده ست هر آن نهال که از برگ دست بردارد بهار گلشن کشمیر را دعا کرده ست به حیرتم ز هوایش ببین که در یک طبع هزار رنگ تلون چگونه جا کرده ست به روی کار هوا را ز هر گلی رنگی است به رنگ هر یک از آن جلوه ای جدا کرده ست در این بهار کلیم آن که هست قدرشناس برای خار سرانجام رونما کرده ست