غزل شمارهٔ ۲۰۴

بخت بد جایی که پای کینه محکم می کند سنگ باران گشت راحت را ز شبنم می کند کام دل گر آرزو داری به دنبالش مرو تا تو از پی می روی آن صید هم رم می کند گرد غم را پاک از روی غبارآلود ما سیلی ایام با اشک دمادم می کند جهل را در جنگ دانش لشکری در کار نیست صد فلاطون را به یک کج بحث ملزم می کند سازگاری های تیغت را چو می آرد به یاد زخم ما خون گریه از بیداد مرهم می کند زلف دلبندت گره بر روی هم می افکند یا برای ما پریشانی فراهم می کند بر نشاط هرکه افزاید فلک کاهد ز ما پسته گر خندان شود از عیش ما کم می کند شب شکار صید معنی می توان کردن که روز این غزال از سایه خود هر زمان رم می کند خواجه هرجا قصه پیراهن یوسف شنید پیش چشمش جلوه همیان در هم می کند در کمین راحت مرگیم و پندارند خلق عهد پیری قامت فرسوده را خم می کند اقتضای اتحاد حسن و عشقست این کلیم شهرت او گر مرا رسوای عالم می کند