غزل شمارهٔ ۲۵

به سان شانه ات سرپنجه گردانم گریبان را به چنگ آرم مگر زین دست آن زلف پریشان را نباشد نیک باطن در پی آرایش ظاهر به نقاش احتیاجی نیست دیوار گلستان را مگو از گریه بی حاصلم کاری نمی آید به دامن رهنمایی می کند چاک گریبان را به خاک آستانت جبهه ما دارد آن نسبت که ندهد رخصت آنجا نشستن نقش دربان را اگر چشم ترم یک روز میراب چمن باشد به فرق باغبان ویران کنم دیوار بستان را نه از خواریست گر قدر سخن را کس نمی داند به بازار جهان قیمت که داند آب حیوان را کلیم از عشوه های او چه خوش کردی نمی دانم تغافل های رسوا یا نوازش های پنهان را