غزل شمارهٔ ۲۷۶

بی باده دل ز سیر چمن وا نمی شود گل جانشین سبزه مینا نمی شود آن دیده نیست رخنه ویرانه تن است چشمی که محو آن قد رعنا نمی شود عاشق به نور عشق کند جلوه ظهور بی آفتاب ذره هویدا نمی شود چسبیده اند مرده دلان بر نعیم دهر صورت جدا به تیغ ز دیبا نمی شود پای طلب ز آبله پوشیده بهترست پای برهنه بادیه پیما نمی شود ساحل ز پیش لطمه دریا کجا رود رو تافتن ز عشق تو از ما نمی شود خارا به شیشه شعله به خاشاک صلح کرد وآن شوخ جنگجوی به مأوا نمی شود عمرم تمام صرف غم روزگار شد وضع جهان هنوز گوارا نمی شود فیضی اگر به کس رسد از اغنیا چرا بی آب کس مسافر دریا نمی شود آواز آب غم ز دلم می برد کلیم بی های های گریه دلم وا نمی شود