غزل شمارهٔ ۲۸۴

می آشام غمت پیمانه و ساغر نمی دارد به جز تبخاله بر لب ساغر دیگر نمی دارد ندانم از خدا برگشته مژگانت چه می خواهد که سر از سجده محراب ابرو برنمی دارد تو بی پروا درون دل ولی از حال او غافل که آتش آگهی از سوزش مجمر نمی دارد کنم از هر نگاهت مستی دیگر چه بزمست این کسی صد رنگ می ای شوخ در ساغر نمی دارد چو نقش پا ندارد بستم بالین به کنج غم که از سر در گریبانی تن ما سر نمی دارد متاع صبر و آرام از دلم جستی عجب از تو نمی دانی که گلخن غیر خاکستر نمی دارد سرت گردم مگردان اینچنین یکباره محرومم که دارد سایه ای سرو سهی گر بر نمی دارد من بی کس هلاک گرمی داغ جنون گردم که تا شد پاسبانم چشم از من بر نمی دارد کلیم از شعر رنگین نیست بیت ساده می گوید عروس تنگدستان بیش ازین زیور نمی دارد