غزل شمارهٔ ۳۳۰

ز خوان غیب یک نعمت نصیب ما و ساغر شد ز خون خوردن چرا نالیم کاین روزی مقدر شد دل از آمیزش بیگانه و خویشان به تنگ آمد بیابان جنونی کو که صحبت ها مکرر شد در حرص ار به رویت بسته گردد گنج ها یابی توانگر گشت محتاجی که او محروم ازین در شد نگه در نیمه ره ماند ز بس کز گریه نم دارد چه پرواز آید از مرغی که او را بال و پرتر شد چه تکلیف نشستن می کنی آشفته حالی را که بیرون رفتنش از بزم همچون دود مجمر شد نیم نومید کوته گشت اگر از وصل او دستم به ته خواهد رسیدن شمع اگر پروانه بی پر شد کلیم اشکت ز سر نگذشته دست و پا مزن چندین درین آب تنک زینسان نمی باید شناور شد