غزل شمارهٔ ۳۶۷

وصلت غبار غم ز دل ما نمی برد می صیقل است و زنگ ز مینا نمی برد سرگشتگی به چرخ مرا تا نیاورد نک گردباد راه به صحرا نمی برد آخر ز دست شوخی طفلان گریختیم جایی که اشک پی به سر ما نمی برد شهرت بهر چه یار شد آفت به او رسید رشکی دلم به عزلت عنقا نمی برد زین سان که از وطن همه طبعی رمیده است صورت عجب که رخت ز دیبا نمی برد ایمن نمی شود ز شبیخون گریه ام سیلاب تا پناه به دریا نمی برد بهر عصای راه عدم ناتوان عشق جز آرزوی آن قد و بالا نمی برد مکتوب را زدرد دل از بس گران کنم گر سیل نامه بر شود آن را نمی برد قانون گردباد بود روزگار را جز خار و خس زمانه به بالا نمی برد هرگز کلیم آرزوی کام هم نکرد ناموس فقر را ز تمنا نمی برد