غزل شمارهٔ ۳۹

با هر که بد شوی فکنی از نظر مرا منظور بودنی است بس است اینقدر مرا بوی گل است موی دماغ ضعیف من ناصح مده ز صندل خود دردسر مرا اشکی ز دیده ای نچکاند حدیث من شمعم که هست دود و دمی بی اثر مرا هر وقت هست قیمت من نقد می شود گر می توان به هیچ ز دوران بخر مرا چون داغ گر به قدرشناسی شوم دچار مشکل ز دست اگر بگذارد دگر مرا طالع نگر که سبز شود هم ز اشک من خاری که دهر می شکند در جگر مرا چون شیشه شکسته به میخانه وجود لب از شراب کام نگردید تر مرا سرمایه ای جز آبله و خار پای نیست قسمت کنند راهزن و راهبر مرا تنها نیم کلیم چو پروانه تیره روز چون شمع بهره نیست ز شام و سحر مرا