غزل شمارهٔ ۴۰

از آن چشمی که می داند زبان بی زبانی را نکویان یاد می گیرند طرز نکته دانی را به نزد آنکه باشد تنگدل از دست کوتاهی درازی عیب می باشد قبای زندگانی را نمی خواهی که زخمت را به مرهم احتیاج افتد سپر از سینه کن تیر جفای آسمانی را کنون کز رعشه پیری به جامم می نمی ماند چه حاصل گر دهد دوران شراب کامرانی را به سان سایه گر از ناتوانی ها زمین گیرم ز همراهان نیم واپس بنازم سخت جانی را ز رویش دیده محروم است و گوش از مژده وصلش که دوران بسته بر دل شاهراه شادمانی را دلم سیمای جنگ از چهره صلح تو می یابد به آن چشمی که بیند در تغافل هم زبانی را بود روزی که می در پرده شب جلوه گر ماند به ظلمت گر نشان دادند آب زندگانی را کلیم الفت به خار این چمن بهتر بود از گل که دامن گیریش دارد نشان مهربانی را