غزل شمارهٔ ۴۱۵

امانم داد هجر بیمدارا تا ترا دیدم ترا دیدم چرا گویم که از هجران چه ها دیدم به وصلت دل گواهی می دهد اما ز بی تابی به لوح سینه از خط های ناخن ناله ها دیدم ز بس با من به دعوی ناله کرد آخر شد افغانش به پای ناقه ات آخر جرس ها بی صدا دیدم کجا رفت آنکه می گوید بد از نیکان نمی آید به چشم خویش من کار نمک از توتیا دیدم دروغست آشنایی روشنایی زان مکن باور سیه شد روزگارم تا نگاه آشنا دیدم فشاندم تا ز دنیا دست هر کامی به دست آمد زدم تا پشت پا افلاک را در زیر پا دیدم ز کنج بی کسی رفتم غبار ننگ سامان را نمردم تا که این ویرانه را بی بوریا دیدم حبابم بحر هستی را که تا بگشاده ام دیده به طوفان حوادث خویشتن را مبتلا دیدم کنون از روشنایی دیده ام آشفته می گردد کلیم از بس سیه روزی درین ماتم سرا دیدم