غزل شمارهٔ ۴۴

باده در دور غمت بسکه نشاط افزا نیست پنبه را نیز سر همدمی مینا نیست می نمایند مه عید به انگشت به هم سوی ابروی تو میل مژه ها بیجا نیست هیچ ازین دیده خونابه گشادیم نشد چکنم گوهر مقصود درین دریا نیست لب ز هم وانشود تا ز می اش پر نکنم شیشه سان غلغل نطقم بجز از صهبا نیست هوش دادم به صبا بوی تو نگرفته هنوز تا نگویند که مجنون تو خوش سودا نیست گر ندارد غم ما دهر نرنجیم ازو زانکه در خاطر ما نیز غم دنیا نیست آخر دور فلک شد به کدورت خو کن باده صاف دگر در ته این مینا نیست یک به یک وعده او را همه دیدیم کلیم نیست یک روز که شرمنده صد فردا نیست