غزل شمارهٔ ۴۵
ک کلیم
0
Altın Yaprak
کسی که مانده به بند لباس زندانی است
پریدن از قفس نام و ننگ عریانی است
به پختگی جنون کی به من رسد مجنون
همین بس است که من شهری او بیابانی است
ز چشم گریان بی قدر شد متاع جنون
به هر دیار که بارندگی است ارزانی است
بهار آمده یارب چه رهن باده کنم
مرا که جامه عیدی قبای عریانی است
دلا حقیقت این هر دو نشیه از من پرس
حیات گردی و این مرگ دامن افشانی است
کلیم دعوی دل را به زلف یار ببخش
دگر مپیچ بر آن عالم پریشانی است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş