غزل شمارهٔ ۴۵۳

همتی کو که دل از عیش جهان بردارم گل به بلبل دهم و برگ خزان بردارم نخل بالای تو آن شعله خاشاک وجود به کنار آرم و خود را ز میان بردارم هر نفس جستن آن موی میان آسان نیست گم شود یک دم اگر دست از آن بردارم توبه کردم ز می و روح غذا می خواهد مشتی از خاک در پیر مغان بردارم از جهان قسمتم این دست و دل تنگ بس است دیده حسرت از آن کنج دهان بردارم حرص می رطل گران خواهد و از ضعف خمار پنبه از شیشه به دست دگران بردارم در ره عشق که هر جاده دم مار بود هر کجا پای نهم دست ز جان بردارم تیر جور فلکم کشت ازین کهنه کمان قدرتی کو که زه کاهکشان بردارم چون سخن فهمی و فریادرسی نیست کلیم چه عبث مهر خموشی ز دهان بردارم