غزل شمارهٔ ۴۹۲

ما که پیش از مرگ آسایش تمنا می کنیم شکوه از بدگردی افلاک بی جا می کنیم چون به کوی خاکساری سرکشی از سر نهیم تا هوای خشت بالین را ز سر وامی کنیم ما خس سیلاب سوداییم و در سیر سلوک گر به دریا می رویم ار جا به صحرا می کنیم ترک و تجریدی که ما داریم بی اجر است حیف چون ز رشک اهل دنیا ترک دنیا می کنیم کار فردا را ز ما امروز می خواهند و ما هرچه را امروز باید کرد فردا می کنیم چاره کم کن تا جفای دهر هم کمتر شود افکند صد عقده در کار ار یکی وامی کنیم بس که هرجا شکوه افلاک و انجم کرده ایم شرمساری می کشیم ار سر به بالا می کنیم گر به کنج عزلت از تنهاییم گیرد ملال ما و عنقا هردو در یک آشیان جا می کنیم خواه صبر و خواه دل هرچیز گم شد از کلیم جمله را در کوچه زلف تو پیدا می کنیم