غزل شمارهٔ ۵۳۰

ای کاش صد دل باشدم ای جان و دل قربان تو چون سبحه یک یک بهره مند از کاوش مژگان تو محراب ابروی ترا نازم که پیوسته در او صف های طاعت پیش و پس استاده از مژگان تو جانا کجا داری خبر از اشک بی آرام ما چون طفل بدخویی چنین ننشسته در دامان تو از تیغ بی زنهار تو یارب کدامین بیشتر بر سینه من زخمها یا کشته در میدان تو شد خشکسال عافیت تو تیرباران غمت شاید دلم آبی خورد از آهن پیکان تو زنجیر اگرچه سربه سر چشمت بر من ننگرد ازبس مکرر گشته ام در گوشه زندان تو بر گریه ات یک ره کلیم آن شوخ اگر زد خنده ای هر قطره گوهر می شود در دیده گریان تو