غزل شمارهٔ ۵۳۹

عصا و رعشه ای در دست از پیری به ما مانده ز دست انداز ضعف این است اگر چیزی به پا مانده ز خرمن ها رود بر باد کاه و حیرتی دارم که چون کاه تنم از خرمن هستی به جا مانده ز بار جامه از ضعف بدن در زیر دیوارم تنم مانند نال خامه در زیر قبا مانده نگاهم بر قد این سروبالایان نمی افتد که سر همچون کمان حلقه ام بر پشت پا مانده فلک با این همه حرصی که در پرده دری دارد دل ما همچنان در پرده شرم و حیا مانده گل خاکی که بی خارست در راه طلب نبود به پایم یادگار هر گلی خاری جدا مانده به درویشی چنانم نقش نسبت خوش نشین گشته که همچون سکه ام بر تن نشان بوریا مانده عصای کور می دزدند اهل عالم از خست توقع از که می داری که گیرد دست وامانده کلیم از دل غمی گر رفت ازان جانکاه تر آمد اگر خاری برون آمد ز جا سوزن به جا مانده