غزل شمارهٔ ۵۷۶

مکن از تلخ کامان شکوه گر شیرین سخن باشی به عریانی بساز ار باهنر هم پیرهن باشی زیان هایی که از راه سخن دیدی اگر گویی دلا همچون جرس باید که دایم در سخن باشی بکن بنیاد بیت و سیل شو کاخ سخن ها را چو از این شیوه دایم ساکن بیت الحزن باشی درین مکتب سواد صفحه دانش مکن روشن سیه روز و سیه بخت ار نخواهی همچو من باشی بت خود ساختی یک چند دانش را چه گل چیدی برای امتحان خواهم دو روزی بت شکن باشی به پای خویش آخر تیشه خواهی زد به ناکامی اگر در زور بازوی هنر چون کوهکن باشی به خلق احسان کن و چشم از تلافی پوش می باید به کس راحت رسان بی عوض چون بادزن باشی چنان بر خویشتن اندوه غربت را گوارا کن که مانند گهر بیزار از یاد وطن باشی در اینجا چشم ها تنگ است نتوان خودنما بودن به آن دنیا فکن خواهی اگر خونین کفن باشی کلیم از منت غمخواری یاران شوی فارغ ز داغ تازه گر مرهم نه زخم کهن باشی