غزل شمارهٔ ۷۲

صبرم حریف دوری طاقت گداز نیست شام غم است این سر زلف دراز نیست گر کوته است دست امیدم عجب مدار در دعوی گزاف زبانم دراز نیست برخاستن ندارد افتادنم چو شمع از صد نشیب بخت مرا یک فراز نیست در دیده ای که آن بر و رو جلوه می کند یک قطره اشک نیست که آیینه ساز نیست عادت به شام بخت سیه بس که کرده ام چشمم به روز چون پر پروانه باز نیست باشد پسند اهل جهان رد اهل دل آب قبول در گهر امتیاز نیست آب آنقدر که دست بشوییم از سخن در جویبار خانه معنی طراز نیست زین سان که در میان حوادث فتاده ایم در معرض خطر سپر تیغ باز نیست هر گه کلیم دست دهد سر به پایش نه وقت معینی ز پی این نماز نیست