شمارهٔ ۱۳ - شکایت از تب و لرز

سرور ازین میهمان پرتعب یعنی که تب چند روزی شد که تصدیع فراوان می کشم آنچه از دست من آمد ز اشک سرخ و روی زرد پیش او هر لحظه نعمت های الوان می کشم تا نسوزد در دل من یادگار دوست را زاستخوان پیکان جانان را به دندان می کشم تیغ های آبدارم هست از فوج سرشک لیک بر روی مرض از ضعف لرزان می کشم همچو طفل نوخطی کاستاد گیرد خامه اش من عصا را بر زمین ز امداد یاران می کشم در طلسم بی قراران من ز خود افتاده ام کم به لوح خاطر آن زلف پریشان می کشم نیست چون مقراض انگشت طبیبان آهنین زخم خوش چیزیست دست از دست ایشان می کشم تا شمار نوبت تب را نگه دارم درست بر زمین هرگاه غلتم خط به مژگان می کشم بسترم از پهلوی من صفحه مسطر زدست داستان فربهی را خط نسیان می کشم از نقاهت گر چو برقم کرده پر سودی نکرد من هم آخر انتقام خود ز دوران می کشم اشک تا بر لب رسد از گرمی ره سوخته منت خشکی همین از چشم گریان می کشم ساغر تبخاله ها کو تا دگر پر می شود جان اگر بر لب رسد خجلت ز مهمان می کشم بوده ام فرمانروای عالم آب و کنون حسرت یک قطره از منع طبیبان می کشم مشتی از خاک درت پنهانی از چشم طبیب گر فرستی سوی من زان آب حیوان می کشم