شمارهٔ ۱۴۵

کجایی ای به دو رخ آفتاب دلداری چگونه ای که نه ای هیچ جای دیداری بیا و خوی فرا مردمی و مردم کن که هیچ حاصل ناید ز مردم آزاری حکایت غم دل با تو من چرا گویم تو خود ز حال من و دل فراغتی داری به کار عشق تو در هستم آن چنان بیدار که کار من همه بی خوابی است و غمخواری تو حال بنده چه دانی که بگذرد شب ها که نرگس تو نبیند به خواب بیداری ز آفتاب فلک پیش من عزیزتری وگرچه دایم در پرده سایه کرداری مرا که آرزوی آفتاب خانگی است چه گرد خیزد ازین آفتاب بازاری به زیر زلف تو منزل گرفت نیکویی ز چشم مست تو پرهیز کرد هشیاری شود سیاهی شب شسته از رخ عالم گر آب روی تو را اشک من کند یاری ولی چه سود که هر لحظه چرخ آموزد ز عکس زلفت تو و بخت من سیه کاری