شمارهٔ ۱۴۹
ک کمالالدین اسماعیل
0
Altın Yaprak
هر شبی با دلی و صد زاری
منم و آب چشم و بیداری
بنماندست آب بر جگرم
بس که چشمم کند گهرباری
دل تو از کجا و غم ز کجا
تو چه دانی که چیست غمخواری
آنگه از حال من شوی آگاه
که چو من یک شبی به روز آری
گفتیم جان بیار و عشوه ببر
چشم بد دور ازین کله داری
مردمی کن مجوی آزارم
که نه کاریست مردم آزاری
بار هجر تو بر دلم خود بود
خشم خوشتر کنون بسر باری
من فراوان کشیده ام غم دل
لیک کم بوده ام بدین زاری
که نه صبرم همی کند پشتی
که نه یارم همی دهد یاری
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş