شمارهٔ ۱۵۹

آخر چه شد که راه جفا برگرفته ای بی هیچ جرم سایه ز ما برگرفته ای خود در طریق جور محابا نمی کنی یکبارگی حجاب حیا برگرفته ای مردی شمرده ای که دلم را شکسته ای بستر عرق که کوه ز جا برگرفته ای ما خود به دست غم بدو انگشت کشته ایم تو هر زه تیغ غمزه چرا برگرفته ای افکندیم به خاک ره آخر چرا چه بود نه خود ز خاک راه مرا برگرفته ای ما دیده از خطای تو بر هم نهاده ایم پس تو صواب ما به خطا برگرفته ای ما دفع روزگار به نام تو می کنیم تو خود دو مرده تیغ جفا برگرفته ای بر دست خویش بوسه ده اکنون که کشتیم کالحق سری بزرگ ز پا برگرفته ای گویی که من ترا ام و خونم همی خوردی ای ساده دل مرا ز کجا برگرفته ای بر خود نوشته ای به همه عیب ها مرا وانگه به خط خویش گوا برگرفته ای با خاک ره برابرم از بهر آنکه تو هستی و نیستیم برابر گرفته ای باری بدانمی که چو بفکنده ای مرا از روی اختیار کرا برگرفته ای