شمارهٔ ۲۲۷
ک کمالالدین اسماعیل
0
Altın Yaprak
گل در مه روزه همچنان می خندد
گویی که بطنز بر جهان می خندد
می روشن و نو بهار و مردم هشیار
گل را عجب آمدست از آن می خندد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş