شمارهٔ ۲۳۸ - وله ایضا

صدرا اگرچه تو ز من آزاد و فارغی داری خبر که بنده ام و بنده زاده ام افتاده برگرفتن از اقسام سروری ست برگیر پس مرا که بدین سان فتاده ام یکباره در مبند در لطف و مردمی کآخر دهان به مدح تو روزی گشاده ام بغنود مرغ و ماهی و نغنود چشم من شب ها که من عرایس مدح تو زاده ام چون صبح اگر چه آتش پایم فسرده ام چون سایه آن زمان که سوارم پیاده ام انکار حرمتم نکنند ارچه بی گناه خونم همی خورند مگر جام باده ام شیر نر از زبونی بز بود پیش من و اکنون اسیر حیلت روباه ماده ام فرزین شاه بودم بر عرصه مراد و امروز از تراجع دولت پیاده ام از بیم آنکه شادی دشمن فزون شود بر عجز خویش نام قناعت نهاده ام از تو جفا به نرخ عنایت همی خرم وین اصل زیر کیست نگویی که ساده ام عزل و عمل چو از تو بود هردو منصب است لیکن بیا ببین که کجا ایستاده ام شش ماه از برای رعیت به روز و شب بیگار کرده ام من و مرسوم داده ام