شمارهٔ ۵۶

ک کمال‌الدین اسماعیل
0 Altın Yaprak
دوش با من نگار من آن کرد که به صد سال عذر نتوان کرد زلف پربند خود به دستم داد حل آن مشکلاتم آسان کرد قصب از پیش ماه دور انداخت آفتابی ز صبح تابان کرد به شکرخنده چون دهان بگشاد پسته را دل ز رشک بریان کرد لشکر حسن او ز بسیاری هر کجا برگذشت ویران کرد هر دلی را که نقش دید ز دور بر وی از غمزه تیر باران کرد زلف پربند را ز هم بگشاد خاطر مشک از آن پریشان کرد چشم جادوش ریش دلها را نوشدارو ز نیش پیکان کرد یک جهان آرزوی گرسنه را دهن او به هیچ مهمان کرد عالمی جادوان کافر را بحدیثی لبش مسلمان کرد از سر لطف و از خداوندی هر چه این بنده گفت فرمان کرد بر خلاف طبیعت خوبان هر چه می خواستم همه آن کرد ساعتی بود و پس به عزم شدن قامت سرو را خرامان کرد سرو را از شکوفه ساخت غلاف ماه را شهربند کتان کرد زیر یک چادر آن همه فتنه من ندانم چگونه پنهان کرد

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.