شمارهٔ ۵۶
ک کمالالدین اسماعیل
0
Altın Yaprak
دوش با من نگار من آن کرد
که به صد سال عذر نتوان کرد
زلف پربند خود به دستم داد
حل آن مشکلاتم آسان کرد
قصب از پیش ماه دور انداخت
آفتابی ز صبح تابان کرد
به شکرخنده چون دهان بگشاد
پسته را دل ز رشک بریان کرد
لشکر حسن او ز بسیاری
هر کجا برگذشت ویران کرد
هر دلی را که نقش دید ز دور
بر وی از غمزه تیر باران کرد
زلف پربند را ز هم بگشاد
خاطر مشک از آن پریشان کرد
چشم جادوش ریش دلها را
نوشدارو ز نیش پیکان کرد
یک جهان آرزوی گرسنه را
دهن او به هیچ مهمان کرد
عالمی جادوان کافر را
بحدیثی لبش مسلمان کرد
از سر لطف و از خداوندی
هر چه این بنده گفت فرمان کرد
بر خلاف طبیعت خوبان
هر چه می خواستم همه آن کرد
ساعتی بود و پس به عزم شدن
قامت سرو را خرامان کرد
سرو را از شکوفه ساخت غلاف
ماه را شهربند کتان کرد
زیر یک چادر آن همه فتنه
من ندانم چگونه پنهان کرد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş