شمارهٔ ۶
ک کمال‌الدین اسماعیل
0
Altın Yaprak
شاخ سرسبز و چمن دلشادست
عالم از عدل بهار آباد است
غنچه تا روی به صحرا آورد
گرهی از سر دل بگشادست
سرو در خدمت گل برپایست
بید در پای چنار افتادست
بنده سوسن مشکین نفسم
کوست کز بند جهان آزادست
دل شکسته ست بنفشه چه کند
سر به بیداد زمان بنهادست
سرو را هر چه ز اسباب خوشیست
سربه سر دست فراهم دادست
بر جهان دست تهی چون افشاند
بار کس می نکشد او را دست
بنگر آن غنچه صاحب دل را
که به دلتنگی خود چون شادست
زانکه داند که بد و نیک جهان
همچو خرمنگه گل بر بادست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş