Kamil Söylemez

Yine gitti ömrden bir yaprak Sen özlemin fırtınasına kapılarak Savrulup,gitti köşe bucak Bir kuş çığlığında çatlayarak…

Alıp,Gittin Beni Sanki mütakere gibi Her Buluşmalarımdan Koparttın gerçek hayatım akışından…

Çıktım dağbaşlarına Sevdam senin bu bakışların Aklımı aldıda başımdan Dökülüyorum yaprak gibi…

Aşkınla yandı gönül kül oldu Mevlana semahlarında kuldu Dünya döndü geceler,gün döndü Sen dönmedin sevdiğim ten öldü…

Çektim Yelkenleri Çıktım yola... Sevdam ,bekle geliyorum sana Derin mavi bu yolculukta…

Seni sevmişsem Bilki doğrudur Kırmışsamda zaman,zaman Bil ki suçum deil…

Kaça bölünür insan Aşk için kaça paylanır Kurşunlar asarken bağrına Kaçı seker…

Bana derin mavilerden.... Yasemenlerden bahsedin kuşlar Ömrüm sonbaharı saydığım Gönlümün son anahtarından…

Dur,Konuşma Ben gidince Yaz yakıştır Sonra konuş hakkımda…

Hiroşimayım ben Nagasaki Yokluğundur istanbul sokaklarıma Düşen atom çekirdeği…

Bir can dın içimde İki hecelik isminle Bircan Tutkulu akşamlar…

Bir halıflekse sarılan umut Düşlerin üşümesi Dikiş tutturduğunu sandığın sınıf,sınıf penceren Ve altından kalkılamayan hasret…

Bir romanın sayfaları arasında aşksın Sevdasın kır gerillası tutkum bağrımda Olmaz olmazlarım başı çeken usumsun Düştün zamanın kaçımı sancılarımda…

İnce parmakları, sarmıştı sıkı, sıkıya fırçayı Bir sağa, bir sola vuruyordu, umudu Geleceği düşürerek siyah ayakkabıya Değiştir amca, diyordu…

Dökülsün gitsin ömrüm Sensizliğin girdabından Buseler uçuşsun candan Gelipte gitsin zaman…