Boyacının Düşü

İnce parmakları, sarmıştı sıkı, sıkıya fırçayı Bir sağa, bir sola vuruyordu, umudu Geleceği düşürerek siyah ayakkabıya Değiştir amca, diyordu Ardı sıra usulca fırça sırtıyla Bir türkü çıkımı,dilde hesaplar yapıyordu Kaç ayakkabı boyarım akşama Hangi abi daha iyi para verir,hangi amca Düş sokağıydı belki açılan umut,tarlasına Ve geleceğe umut ekiyordu, cocuk oyun yaşında Bir ayakkabı sandığı sırtında Ayaklarını sakladı önce arkadaşı çıkınca Sonra düşlerini,ondan kıskanırcasına Sade ve açık bir gülüş hızlı adımlarıyla Gözleri anlatırken her şeyi karşısına O gizliyordu aklısıra Bir fırıncıdan önce çeyrek ekmek aldı Kaçar adım uzaklaştı insanlar arasından Boş bir avluya Bir iştahla ısırdı yavan sıcak ekmeği Kimseler gelip,görmesin diye belki Belki de iyice acıkmıştı Acele,acele yutuyordu lokmaları Boynunu uzata uzata Ve bir hışımla göndermişti Yavan ekmeği aşağıya, Aklı başına geldi ekmek bitimi Bir sağ,bir sol cebine davrandı Alın teri damlalarını okşuyordu sanki Para değildi avuçlarındaki Ve bir umut daha vardı aklında Düş sokaklarında taktı sandığını sırtına Kayboldu gitti gönlü peşi sıra sokaklara