Buğday Başaklarının Aşkı

Ekin tarlasında İki buğday başağıydık biz. Toprak anamızdı bizim Güneş babamız. Gün geldi boyun eğdik Fırtınaya, rüzgâra Ortaktı yazgımız. Kimi zaman Ses vermedi bulutlar. Unuttular bizi kavurucu sıcakta. Hasret kaldık bir damla suya Haftalarca sürdü yürek yangınımız. Sonra yağmur el verdi, Güneşle aydınlandı karanlıklarımız. Toprak doyurdu Boy verdik gökyüzüne Ağırlaştı başaklarımız. Başaklarımızda arttıkça yükümüz Eğdik başımızı toprağa, Doğuracak bir ana gibi Başaklarımızda büyüyordu karnımız. O zaman anladık ki,vakit tamam Yaklaşmakta hasat zamanımız. Esen rüzgârda Dayadık gövdelerimizi birbirine Bazen sarıldık, Biliyorduk ki bitecekti bir gün Uzun sürmeyecekti aşkımız. Tarlada bir altına dönüşünce varlığımız Bastılar tırpanı belimize, Koptu gövdemizden başaklarımız. Soyunduk,dökündük binlercemiz Belki milyoncamız. Utandık çıplaklığımızdan Kalmadı el değmedik bir yer bedenimizde, Böylece çok gerilerde kaldı Toprak üstündeki hayatımız. Nasıl oldu bilmiyorum İşte o çıplaklıkta kaybettim seni. Bulamadım buğday taneleri arsında, Kara bir yılan gibi Çöreklendi başımıza ayrılığımız. İkinci bahar geline Yine toprağa saçtılar beni. Sakladı soğuktan,rüzgârdan O bereketli,merhametli toprağımız. Baharda uyanıp yeşerince bir gün, Bir ses duydum yanımda Sıcacık,incecik,tanıdık bir ses. Diyordu ki bana: "Ben yanındayım işte. Yeniden başlayacak Yarım kalan aşkımız." Sendin o, Benim eski sevdiğim! Altın sarısı buğday başağım! Haydi gel, sarılalım. Harman gelene, Tırpan belimize inene dek Ayrılmayalım.