Adsız

oysa ki düşlerim vardı pembe pembe içinde senin olduğun hayaller bir gün hepsi gömülüverdi karanlığa ben de yitik düşlerimle beraber geri döndüm eski dostum yalnızlığın yanına oysa ki hep bir umut vardı içimde ya bana inanırsa diye şimdi ise ben bile kendime inanmakta zorluk çekiyorum alışkın bu ruh kaybetmelere, gidenlere, ölenlere daha kaç acı daha çekecek bu beden daha kaç kez hançeri elimle kalbime saplayacağım seviyorum işte özlüyorum delicesine ama kaybolup giden hayaller geri gelmiyor sevmek yetmiyor özlemek az geliyor bir kez daha beraberiz eski dostum beni bir tek sen anlıyorsun ağlamaktan şişmiş gözlerimi sadece sen görüyorsun keşke hayallerim gerçek olsaydı diyorum hep her hayalimin içinde sen varsın zaten ondan her şey güzel ve anlamlı hasretini ve özlemini dindirmek için çok yol katettim eskişehirin belki tüm sokaklarından geçtim ama yine de halâ içim acıyor kalbim sıkılıyor ne olurdu sanki bana inansan ne olurdu sanki bana güvensen ama olacakları biliyorum ben en iyi arkadaşım yalnızlık ile devam edeceğim her gün aklımda ve kalbimde seni yaşayacağım ve yok olup gideceğim.