Şafak Belalısına şiir

yıldızlar başımın üstünden belaya savrulurken bulutların hüznü içimi sardı neden gökyüzüne katran dökülmüş gibiydi kapkaraydı içi dışı kabus gibiydi sen böyle bir şafakla doğarken içimde ben senin adına en güzel şiirleri yazıyordum çünkü sen düşünürken çok güzelsindir o halde seni düşünürken sevebilirim içim dışım duman oldu vallahi seni düşleyip seni beklemekten aldırma sevdiğim aldırma vallahi içim dışım sağım solum sen olacaksın ölürken ben senin sevdanın uğruna dünyama milyonlarca ayrılığı sığdırdım sen doğan şafakla hayallerini kur sevdiğim ben seninçin binbir hayalimi yıkıp sana yandım