Kısa Metrajlılar

Ekim (bu gittikçe çıkrığa benzemektir) Tek başına bir mevsime bıçak çekmek Yada bütün uçak seferlerine geç kalmak İnsanlar gittikçe ekimde ölmeye eğiliyorlar Ölüm dağılıyor, dağılıyor, dağılıyor Habercisi çıngıraklardır ki Düşüveriyor elimin en işlek yerin Ve bir kâğıt sararıyor avuçlarımda Dışarıda bir mevsimin iniltileri ıslatıyor çocukları Birer birer açıyor kapılarını hüzün Birer birer eksiliyor çırpınan yanlarım Kâğıt Sararıyor akşamlara yayarak kendini Ben Ellerimi Koruyorum titreyen bir yürekle Yanıyor özneler, Bütün şiirler Acıyı övüyor Akşam zaten en fesat evladı ömrümün Giderken bırakacağım hüzünler var bu şehre Hazır olun ey taştan aksesuarları sokakların Rüzgar savurmak için esiyor fırtınamın artık kelimelerini Zamana kara çocuklarla büyüyen Kötürüm ve büyük sulara konuğum Bana hasmımı hatırlat Deli çocuk Onun yüzündeki zehirli tanrı sarmaşıklarını Büyük büyük çizgilerle seni yıkıyorum boyutsuzluğa Ben kanını akıttığın Yakup