Lânet, Lânet, Lânet,

"Bir çocuk masalı en çok kaç sayfa olmalı?" Kimse bilmez Goethe'nin tuvalette gördüğü bir hamam böceğine bu soruyu sorduğunu. (Bana bakma benim çok adamım var tarihte; bir tanesi büyük İskender'in kılıcı mesela) Öyleyse hazır soytarılığım üzerimdeyken promethius'u son damla alevine kadar soymalıyım, ardından insanlara cinnetlerini hatırlatmadan önce birkaç cevap süslemeliyim anne diyebileceğim her kadının ninnisine. Bir şairden bahsetmemek için yanılgılara ihtiyacım var, bunları sende bulacağımı sanıyorum, artık beni bir şekilde okşamalısın. Goethe'yi rahmetle anacaksak bana atılgan küfürler anımsat yada her yıldıza bir numara ver ve doyur kendini. Hani sen böyle haksız yere çok şiddetli güzelsin ya sevgilim; yüzünü parçalamak istiyorum kör kuyularla, aynı kuyunun taşlarına kanından resimler yapmak istiyorum ve bedeninin geri kalanını o kuyunun dibine atmak. Ben bunu yaparken insanlar serbestçe öksürebilir, benim aklımda trazmozcovaji adında uzaylı bir kız olabilir, seni attığım kuyunun dibine kurtlar ulaşamazken seni düşüneceğimi garanti etmiyorum. Şimdi ruhunu çıkarıp bir kenara koy ve tek ayak üzerinde durup balık taklidi yapabilen bir file benze. Sen artık benim katillik isteğimsin. Bunu meslek haline getirebilirim, işte bir proje: Kendimi bir akbabanın dört yüz yıl önceki haliyle kıyaslayıp bir ayakkabı tamircisi öldürebilirim. Bu olaydan kendim için bir ölüm edinmek gibi bir kârla çıkabilirim. Bana bir ağıt sipariş et. "Hoşçakal sevgilim": anonim ayrılık sözü. Bana kızma anonim olanlara sevgimi biliyorsun. Bu yüzden hep senin anonim olmanı istedim, ölüme gidense ben değilim (ölümden ne anlarsan anla) "Hoşçakal sevgilim"