Yolun Bitiminde

Herşey anlamsız bir oyunmuş, Sonu ta ilk başta belli olan Yaşamalısın, savaşmalısın, Çıkmalısın hayat denılen basamakaları Ağır ağır Ve tatmalısın o acı hıçkırıkları Kaybettiklerini ve kazandıkalrını düşün O an anlayacaksın, Belki çok erken; Belkide çok geç kalacaksın herşey için Sonra keşke diye bir kelime Beynını kemirecek Yaşadıkaların yaşattıkların gelecek aklına Takılıp kalacaksın o unutulmaz dediğin hatıralara Sonra kimse için bir anlmaı kalmadığını anladığın gün İçini hüzün kaplayacak, Gözlerin boğulanıp damlalar akacak Yüzünde ince çizgiler belirdiği gün Soracaksın kendine Neydi beni hayata bağlayan, Neydi yaşamamın nedeni Ve neydi uğruna verilen ömrün bedeli Yolun bitiminde, Ölüm kapını çaldığı gün Artık ne açan çiçekeler, Ne de gülen yüzler var Ne sen ne de yaşadıkların kalır geride Çaresiz yenik düşersin zamana Ve unutulursun... Sizinle ateş ve mumun hikayesini paylaşmak istiyorum; bu hikayeyi bir yerde okumuştum ve çok hoşuma gitmişti eminim sizinde hoşunuza gidecektir;Sen bir ateştin ve beni acımasızca, belkide farkında olmadan yakmıştın. Bense kendi halinde, etrafını aydınlatmaya çalışan, zavallı bir mum... Yıllar önce söndürmüşlerdi bu mumu. Ta ki gelip ateşe gönül verene kadar, ateş acımasızdı ve hiç acımadı zavallı muma. Bir anda onun tekrar yanmasını sağladı. Artık zavallı mum üzerindeki aşk ateşiyle erimeye ve daha az ışık vermeye başladı.Yinede çok mutluydu çünkü erimesini sağlayan ateşi deliler gibi seviyordu. ve biliyordu ki bir gün bitip tükenecekti. Ama üzüntüsü bu değildi mumun. Üzerindeki ateşi kaybetmekti .