Birakip geldigim

Bir firtina ölüsünü bekliyorum ki onun topraga muhtaçligidir beni böyle sabir eyleyen. Insan. Karanligin varmaya çirpinişi ve bir demir yolu. Yanliş kirilmiş işiklarin izleri yollarda, ismimiz vardi şehirler gibi geçtigimiz ve artik tutuyorum akintilarini yeşilin. Yari özlemişim,cigerlerimde tuzlu su. Güneşe karşi bir çift meme işildiyor, sinir ötesi bir maviligin cömertligidir bu. Gökyüzü suya degmiş hinca hinç e umursamaz bir gövdenin toprakla temizlenmesidir tüm sevişmelerim. Çirpinarak yarattigim köpükler yeni taşiyicilaridir soyumun. Ter bir varoluşun artigidir artik. Yola çikiyorum ve kayboluyorum hep. Yolum bitmiyor hiçbir yerde. Siçrayişlar var kanimda her gece. (Ama ben biliyorum çok şiirler geçecek yüzümden ve o firtinanin izleri işlenecek mezarima.) Önce unutuyorum kardeşimin boguldugu kuyuyu, sonra bir kuyu kaziyorum susuzlugum için. Şimdi belki degil bir taş belki bir islik sesi. Karanliga batmiş bir çift el, kanattigi issizligi ayla yapiştirip topraga yürüyen bir çoban oluyorum,dizlerim kirilmiyor. Isliksa yolum oluyor kivircik karanligima, kan söyleyebilen bir çocugum. Aşki katmayi savaş gibi isterken isligima, aşk hep uzaklaşiyor karanligin arkasinda. Arkasini bilmiyorum karanligin isligima ve düşlerime ragmen. Ateşler yaniyor uzaktaki yamaçlarda belki birkaç gerilla, belki bir çoban ama hepsi de hayatin güdücüleri. Bitmeyen yolum yine dökülüyor dudaklarimdan. Çok iklimler, çok renkler, ve toprak.