Ahval

Uç, ben saklarım kaburgamda kanat seslerini. Yürüdüğüm yollara yapıştır ıssız ve yorgun bildiğin ne varsa. Haber ver şafağın çağıltısına kanımı yıkayıp çocuk uyanışlarında bana bıraksın. Ben "isyan"ın k'lerini koruyorum ve kulak verin ölüme diyorum. Akşamları yaşayan şehrin sokaklarında beni savunuyordu üç kardeşten biri diğerlerine "Nehirler hep denize döker kendini" Bütün uçurumları teslim aldım ayaklarıma şimdi buğdaylar sarartmaktadır yeyüzünü yine de kendime bıraktım dağları ve bir dağ gibi sığınağımdı halk. Benim göğsümde çapraz barikatları vardı dağların. Düğünleri parfüm yığınları olan şehrin sokaklarında beni savunuyordu üç kardeşten biri diğerlerine "Nehirler hep denize döker kendini" Ölü anılıyorum şimdi bütün fahişelerin rahminde oysa binyıllardır yaşıyorum çapraz barikatlarında dağların; şatolar yaktım demirden ateşlerle binyıllardır; binyıllardır yanmaktadır öfkem baharın orta yerinde. Herkes göçebe diyordu bana bacaklarıma bakıp; demire hükmediyordum buza bakan bıyıklarımla; güneşi tanyordum;toprakla evliydim. Ateş tapınaklarında hiç kınamadan göçebeleri ki hâlâ yaşıyorum ateşin en yakınında ve uydusu olan her yıldız biliyordu bunu yaşayışıma hayret ve aldırış etmeden fahişelerin rahminde ışıyan şehirlerin sokaklarında beni savunuyordu üç kardeşten biri diğerlerine. "Nehirler hep denize döker kendini" Yaşıyorum ve bir dağ gibi yayıyorum karnımı karnıma en kuytu isimler verildi çünkü nehirler sevişti tok tutmak için beni toprak damlarında yanmayı bekledi çocuklar gün uyanışa geçti sıcak namlularımla ve "dağ" benim iflah olmaz özetimdir. Bütün dizelerini yitirmiş şehrin sokaklarında üç kardeş beni konuşuyordu sığlığında akşamın. "Nehirler hep denize döker kendini"