Kadırga

karanlığı bıraktım benim değil bu rüzgar artık yol almıyorum şafağında suların kıyısı kıyım değil dışındayım zamanın çözdü yelkenlerimi iplerinden yıldızlar şimdi bir gökyüzüdür o bizans çarşıları saraylarla avlarla kölelerle yan yana köleler ki uzanmış her biri bir şafağa her biri bir ağıtın vazgeçilmez uğrağı o kırallar o gülen miraslı geniş yüzler kutsal diye tapınak kurdukları o saygı çürümüş gövdem bile onları anıp titrer çoğalır bana varan beni aşan bu anı çoğalır beni saran bir deniz evreninden ölüme baş eğmeyen ölülerin rüzgarı