En-el Güneş

Keşke diyorum, Keşke... Ben hidrojen, Sen oksijen olsaydık. Biz kavuştuğumuz zaman, Yanar, su olurduk. Yazık ki... Sen güneş, Ben dünya gibiyiz. Vuslatımızda, Dünya sende eriyip yok olacaktır. İmkansız görünen İşte bu 'yazık ki'dir. Ondan mıydı sessizce gidişin? Ondan mıydı? .. Ondan mıydı Kalıcı oluşu bende kışın? Bilmiyor musun: Ben senin yörüngendeyim. Senden uzaklaşırken de Sana dönüyorum. Yoktur benim kaçış yolum. Hasretinle Vuslatından beter sönüyorum. Şimdi güneşim yok... Bir serseri dünyayım uzay denilen yerde. Ya bana yörüngemi ver, Ya da beş dakika. En-el güneş diyeyim. Sonra... Sonra... Öldürülürsem, öldürüleyim.