Sevgi Üstüne

Ne garip mevsimdir Sonbahar... Dökülürken yapraklar yavaş yavaş Uzun bir uykuya yatar ağaçlar... Ağacın nefesidir sanki dökülen yapraklar... Son beş yaprak , son beş nefes... Derken , Asırlar kadar uzun gelen son bir kaç dakika... Ve son yaprak... Yeniden doğmak için Önce ölmek gerek. Kimi hayatları söndüren sonbahar , Kimilerini ise yeniden başlatır. Ne güzeldir yağmur altında elele yürümek! Islanmak tasasızca , Ölümü düşünmeden... Gökten sanki yağmur değil , Sevgi damlacıkları yağar. Herkesi ıslatan bir sevgi yağmurudur bu. Renkleri de şeffaf değil. Kimi pembe , kimi gökkuşağı renginde. İnsanın canlanmasını sağlayan bir renk cümbüşü vardır , Ölümün gölgesinde... Bu cümbüşü yorumlamak ise , Değişir kişiden kişiye... Kimi ölüme yorar , Kimi sevgiye... Umarım siz , Sevgiye yoranlardansınızdır. Çünkü bu şiir Sevgi üstüne... ( Isparta / 1992 )