Ömür Duvarı

Benim çocukluğum depremlerle başladı Çamlıcanın taşlı,Karlık Sokağı Park yoktu,tozlu üç metre hayadı Hala çatlak durur,beyaz taş duvarlar Sevgisiz,bisikletsiz başladı başladı yıllar Hep nasihat,kavga sesi ve dırdırlar Kişiliğimden ettirip,beni yıldırdılar Kalbim gibi çatlak,hala duvarlar Babam hep yollarda,direksiyonda Kavgalıydı radyo ile kırılan sazla Korkudan küçülen gözlerim gizli ağla Titreyerek durdu çatlak duvarlar İkinci çocuktum hep itildim,kakıldım Sorumluluklar altında ben bunaldım Deli dolu bir çocuk adını aldım Düşe kalka geçti çatlak duvarlar Eşki yaptım erken tatlı da sattım Bir gün olsun babadan harçlık almadım Gerçi anam kıt verdi harçlıksızda kalmadım Suvaksız geçti çatlak duvarlar Hayalimiz göklerde uçmaktı,uçak sürerek Okumak imkansızdı ayakta sızı çekerek Ömrüm geçti el alemin arabasını silerek Islak bir mendil gibi ömür duvarı İçkili bir ortamdı,renksiz bir gençlik Bir gün olsun filört,zamparalık etmedik Sarhoşların kahrını hep biz çektik Sallanıp durdu şişe duvarlar Anam sevemedi hep dışladı hor gördü Babam deliliğime sarhoşken güldü Kardeşlerimde fitilime yağ sürdü Çıra gibi yandı geçti ömür duvarı Çıkar için yapamadım yağcılık Bir işim bulaşık,bir işim çaycılık Yüzüme güldüler hep yapmacık Solup gitti bir gül gibi ömrün duvarı Düğünümü,nişanımı ben yaptım Döşşek yüzünüde bayrak astım Ne aslımı yitirdim, ne de saptım Dışlanmakla geçti ömrün duvarı Hanım sevilmedi,çocuklar hep Deli Göremediler sevecen nene ile dedeyi İki mayın arasında koydular DERBEDER'i Ahlayıp,oflayıp; patlayarak geçti ömrün duvarı