Gönül

Her gelen dalından bir gül kopardı Bağcı bozmuş bağa döndün be gönül Yıllar gençliğinden çok şey apardı Sel götürmüş dağa döndün be gönül Her biri derinden açtı bir yara Kimisi sarışın kimisi kara Bir çok tabip geldi bulmadı çare Hamdın yandın nara döndün be gönül Yara beslediğin umutlar gibi Sürüye dadanmış aç kurtlar gibi Yağmurun boşaltmış bulutlar gibi Durmadan boşalıp doldun be gönül Her giden bir acı saldı bağrına Kulak asmadılar dönün çağrına Bu terkedilişler gitti ağırına Saçını başını yoldun be gönül Yas tuttun yıllarca çare olmadı Kurudu göz yaşın damla kalmadı Dostların kimseye haber salmadı Musalla taşında kaldın be gönül