Adı Bahadır

Bir fabrika işçisi adı Bahadır Gözü tok, karnı açtır. Soyu sopu fukara özü fakir Ne varsa çekmiştir ıstıraba dair İçi dualı, Dışı sıvalı Yıkık bir gecekonduda kalır. Bir kendisi birde hasta kızı vardır. Karısını göçük altında bırakmıştır. Gözyaşına ekmek banıp Kara kara ağlaması bundandır. Söver gibi güler, döver gibi konuşur. Bir fabrika işçisi adı Bahadır. Hiç güneş görmemiştir yıllardır Sabah olur sislenir, Akşam olur paslanır, Yorgun yüreği hastanelerde yaşlanır. Kahrından ne çiçekler solmuştur Yavrusunun ürkek gözleri hep gözlerini vurmuştur. Anası onu nasılda güzel büyütmüştür Gel gelelim, Günlerden bir gün; Çelimsiz vücudu teklemeye başlamış Güneş çehreli gök alınlı, akpak Zelihası Bir baş soğan gibi kırılmıştır. Köz düşmüştür artık yanar kavrulur ciğeri Siz söyleyin a dostlar Varmıdır bundan daha beteri. Bir fabrika işçisi adı Bahadır Çığlık çığlığa çırpınmaktadır. Derdi dağlardan yücedir. Kara sakalları hayli uzamış, Zelihası sıçramış uykusundan uyanmıştır Küçük elleri yaralı serçeler gibi üşür, Her dakika başka bir yola düşülür, Sanki her dakika gökten bulutlar dökülür, Denizin bile gözü kanlanmış, İzmit körfezi siyaha boyanmıştır. Bahadır acısını bir yerlere koyamaz. Düşünür de düşünür, Havada kanatlı bir kız çocuğu, Sonsuzluğa doğru süzülürde süzülür O gün, bugün boğazından bi kuru ekmek bile geçmemiştir İşçi Bahadırın ne yaşamaya nede yaşatmaya gücü yetmemiştir.