İz

Hayatın vitrininden gitmek alıyorum paha biçilmez yaşantımdan veda mı alıyorum omuzlarıma Serinlik tadında şimdi günler bu son şiir yazmadım bir yere yazılmayacak da yüzünü çiziyorum boş tuvale pastel renklerden bir gülüş konduruyorum dudağının kenarına.. Ağırlaşıyor aciz bedenim sen el sallama gidişlerime, yarım sigara paketim çakmağım bile yok elinde çetelesini tuttuğum dip notlarımda bir bu şiir kalacak sana ardımdan yüreğin hafifler belki değdikçe bu şiire.. Gece üzerine üzerine çökünce belki elin telefona gidecek de defalarca olmayan numaramı çeviremeyeceksin kahretmesin bu seni sen boşluğa konuş olmadığım zamanlarda ben duyarım bütün sağırlığımla.. İçine bağdaş kuran ayrılığım incitmesin seni tüm ettiğin sitemleri unut gitsin ben çoktan unuttum bile bir sözünü defnedemedim içimden bir sözün ölü gibi dudak aralarımda buz kesiyor, sen biliyorsun onu söylemeyeceğim unutturacağım kendime ama sen unutma (...)