افسر کرمانی

درملک تو راستی نیامد از ما جز کجی و کاستی نیامد از ما هر چیز که خواستیم ما آن کردیم چیزی که تو خواستی نیامد از ما

دوشینه همی می گفت در مجلس ما چنگی وافغانش همی می رفت هر لحظه به فرسنگی واین صوت همی می خواند با خوب تر آهنگی کای یار چه بی مهری کای دوست چه دل سنگی

ای صورت تو معنی والشمس والضحی مرآت حق نما تویی از مظهر خدا جلوات مظهر تو چو خورشید منکشف آیات جلوه تو ز هر ذره برملا…

ای بنده اگر افسر شاهی طلبی در ملک سپیدی و سیاهی طلبی کام تو ز هیچکس نگردد حاصل جز آنکه ز درگه الهی طلبی

بر فرق کوه اگر بزنم برق آه را سوزد چنانکه آتش سوزنده کاه را بر اشک و آه من به غلط طعنه ها مزن بنگر چها اثر بود این اشک و آه را…

ما را ز دل اندر غم دلبر گله بسیار دل را گله از ما که کند حوصله بسیار پوییم به سر در سفر عشق تو ره را پای دل ما کرده اگر آبله بسیار…

نظاره کردی بر کشتنم نظاره دیگر اشاره ای که شوم زنده از اشاره دیگر بجز دلم که پس از خون شدن ز دیده برآمد رفو شد از مژه دل های پاره پاره دیگر…

کیست آن سرو صنوبر قد طوبی رفتار شکرین خنده و نوشین لب و شیرین گفتار آمده بر سر ره تا چه کند با من مست چشم مستش که بود آفت جان هوشیار…

ای ز شرم عارضت در کاستن جرم قمر وز عقیق لعل تو لعل بدخشان خون جگر مشک تاتاری که این سان منتشر شد در جهان از عبیر زلف تو باد صبا دادش خبر…

ای ز ماه طلعتت خورشید تابان شرمسار وز عبیر طره ات مشک تتاری یادگار چیست شهد جان مشتاق آن دو لعل شکرین چیست تار عمر عاشق آن دو زلف تابدار…

بسته بر قتل من آن ترک جفا پیشه کمر ابروان کرده حسام و مژگان را خنجر دل ما در صف مژگانش شبی یک تنه تاخت چون نیارست ستیز آورد انداخت سپر…

ای که صد دل به یکی حلقه زلفت زنجیر گر بود شیر کند آهوی چشمت نخجیر هر کجا ماه رخی مهر تواش داده فروغ هر کجا شیردلی عشق تواش کرده اسیر…

ای پناه هر فقیر و هر اسیر من ز پا افتاده ام دستم بگیر نه همین زنجیر ما زلف تو شد هر خمش زندان جان صد اسیر…

چشم بدبین فلک بادا هم از روی تو کور از رخ پاک تو یا رب دیده ناپاک دور خواستم در حلقه زلفت شبی منزل کنم بست بر من خط و خال عارضت راه عبور…

ای که بر ما گذری با همه کبر و غرور غم ما شیفتگان آوردت عیش و سرور این همه گام که از کبر گذاری به زمین هیچ دانی که بود دیده ما فرش عبور…