شمارهٔ ۱۵۲
ا افسر کرمانی
0
Altın Yaprak
تذرو باغ توام دل به شاخ سرو که بندم
شکنج دام تو خوش تر ز شاخسار بلندم
من آن تذرو خموشم که در فضای گلستان
ز بهر قامت سروی اسیر حلقه و بندم
چرا خمیده و افتاده چون کمند و کمانم
اگر نه ابرو و زلفت بود کمان و کمندم
تویی که خوشه سنبل نهی به خرمن آتش
منم در آتش حسرت نشسته همچو سپندم
مرا چه باک که تلخ است زهر درد جدایی
چو یاد آن لب شیرین کند مذاق چو قندم
شنیده ام که سمندت هلال نعل ندارد
از آن گداخته پیکر بسان نعل سمندم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş